20 Αυγούστου 2010
ΗΜΑΡΤΟΝ ΠΙΑ!!!
Την στιγμή που οι αδελφοί μας Έλληνες της Βορείου Ηπείρου τρομοκρατούνται, διώκονται, κακοποιούνται και δολοφονούνται στυγνά επειδή τολμούν να αντιστέκονται και να μιλούν την Ελληνική Γλώσσα στα προαιώνια εδάφη τους, την ώρα που "ενταγμένοι" και "αφομοιωμένοι" "οικονομικοί μετανάστες" που ήρθαν, έζησαν, κέρδισαν χρήματα κι έφτιαξαν την ζωή τους στην πατρίδα μας εκτελούν με τον πιο στυγνό και απάνθρωπο τρόπο θαρραλέους Έλληνες, όπως ο Αριστοτέλης Γκούμας, επειδή δεν ξεχνούν ότι είναι Έλληνες, την ίδια αυτή στιγμή στο κέντρο της πόλης του Ηρακλείου, στο πλέον πολυσύχναστο σημείο, την Πλατεία Β.Κορνάρου, έχουν κάνει την εμφάνισή τους μεγάλες διαφημιστικές αφίσες γνωστής εταιρείας μεταφοράς συναλλάγματος στα Αλβανικά!!!
Πέρα από το ούτως ή άλλως σοβαρό θέμα της ανεξέλεγκτης εκροής τεράστιων ποσοτήτων συναλλάγματος στο εξωτερικό, την ώρα που ακομα και κάθε ευρώ που μένει στην τοπική και εθνική αγορά μας πιάνει τόπο, αυτό και μόνο το γεγονός της εμφάνισης διαφημίσεων σε γλώσσες μεταναστών είναι απαράδεκτο! Ακόμα και οι πιο ανεκτικές πολιτικές που εφαρμόζονται, βασίζονται στην "ενσωμάτωση" και την "ένταξη" των μεταναστών στην ελληνική κοινωνία. Πώς ακριβώς θα γίνει αυτό; Με διαφημιστικές εκστρατείες στις γλώσσες τους; Κάθε χώρα που στο παρελθόν - και μάλιστα με δική της θέληση - δέχθηκε μετανάστες (ΗΠΑ, Καναδάς, Αυστραλία, Γερμανία, κλπ) επέβαλε ως όρο απαράβατο την άμεση εκμάθηση της εθνικής γλώσσας, και κάθε επαφή και επικοινωνία υποχρεωτικά έπρεπε να γίνεται στην γλώσσα της χώρας. Εδώ στην "Ελλάς του 2000" πότε θα πάψουμε να λειτουργούμε ως πλήρης Μπανανία;Σε κλοιό η Αγκυρα
Στο αμερικανικό Κογκρέσο, όπου κυριαρχεί το Εβραϊκό Λόμπι, οδηγείται η σύγκρουση της Τουρκίας με το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες και με δεδομένο ότι οι πωλήσεις αμερικανικού στρατιωτικού υλικού σε ξένες χώρες αποφασίζονται από τη Βουλή και τη Γερουσία.
Σύμφωνα με πληροφορίες, με το Εβραϊκό Λόμπι συντάσσονται το Ελληνικό και το Αρμενικό, όπως και η σκληρή πτέρυγα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, η οποία κυριαρχείται από έντονα αντιμουσουλμανικά αισθήματα. Πρόθεση όλων είναι «να νιώσει (η Αγκυρα) την οργή» του Ισραήλ και των ΗΠΑ. Στην Ουάσιγκτον πιστεύουν ότι η τουρκική στάση στο θέμα του Ιράν είναι «άκρως εχθρική» και αντιστρατεύεται τα αμερικανικά στρατηγικά συμφέροντα. Σε ό,τι αφορά το Ισραήλ, οι αξιωματούχοι του Εβραϊκού Λόμπι πιστεύουν -και είναι μία θέση που εκφράζουν δημόσια- ότι η Τουρκία ηγείται αντι-ισραηλινού μετώπου με τη συμμετοχή του Ιράν, της Συρίας και της οργάνωσης Χεζμπολάχ.
Ο Λευκός Οίκος δεν αποδέχεται ότι ο Ομπάμα χρησιμοποίησε τη λέξη τελεσίγραφο προς τον Ερντογάν
Η μάχη στο Κογκρέσο θα δοθεί για τρεις παραγγελίες αμερικανικού πολεμικού υλικού που χρειάζονται απαραιτήτως οι τουρκικές Ενοπλες Δυνάμεις για να αντιμετωπίσουν ειδικά τους Κούρδους αντάρτες του PKK.
Η Τουρκία ζήτησε έξι μη επανδρωμένα αεροπλάνα και δύο επανδρωμένα, τα γνωστά Reapers, όταν είχε αποφασίσει να συγκρουστεί με το Ισραήλ που ήταν ο βασικός τροφοδότης της και μάλιστα σε εξευτελιστικές τιμές. Η Αγκυρα δεν ακύρωσε καμία συμφωνία προμήθειας υλικού, αλλά το Ισραήλ επέλεξε προς το παρόν τον δρόμο των καθυστερήσεων στην παράδοση. Η αμερικανική κυβέρνηση δεν έχει ακόμα προωθήσει το αίτημα στο Κογκρέσο, ακριβώς επειδή έχει λάβει επιστολές από πολιτικούς που επηρεάζονται από το Εβραϊκό Λόμπι που σε αυτή τη φάση συνεργάζεται με τους Ελληνοαμερικανούς και τους Αμερικανούς αρμενικής καταγωγής.
Οι Τούρκοι είχαν ζητήσει πέρυσι να αγοράσουν τρία Πάτριοτ αξίας 8 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Το αμερικανικό Πεντάγωνο έστειλε το αίτημα στο Κογκρέσο το οποίο δεν έχει αποφασίσει ακόμα για την τύχη τους. Σύμφωνα με πληροφορίες, «στο πλαίσιο της πίεσης (της Ουάσιγκτον) προς τον κ. Ερντογάν γίνονται σκέψεις παγώματος» και αυτού του αιτήματος.
Είναι χαρακτηριστικό ότι πριν από μερικούς μήνες το Κογκρέσο ενέκρινε την παράδοση δύο ελικοπτέρων Κόμπρα στην Τουρκία. Η παράδοση έχει προγραμματιστεί για τις αρχές του επόμενου χρόνου. Ομως, ήδη μία ομάδα μελών του Κογκρέσου ενημέρωσε ότι θα καταθέσουν αίτημα για το πάγωμα και αυτής της πώλησης προς την Τουρκία με το επιχείρημα ότι η αμερικανική τεχνολογία μπορεί να καταλήξει στο Ιράν, στη Συρία και στη Χεζμπολάχ.
Πάντως, ο Λευκός Οίκος δεν αποδέχεται ότι ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα χρησιμοποίησε τη λέξη τελεσίγραφο στην επίμαχη συνομιλία του με τον Ταγίπ Ερντογάν. Ο αναπληρωτής εκπρόσωπος Μπιλ Μπάρτον δήλωσε ότι ο διάλογος με την Τουρκία για τα θέματα που χωρίζουν τις δύο χώρες συνεχίζεται και δεν έκρυψε ότι τα προβλήματα αφορούν τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει η Αγκυρα το Ιράν, που αποτελεί τον μεγάλο εχθρό της Αμερικής, και το Ισραήλ που αποτελεί τον μεγάλο φίλο της υπερδύναμης.
Αντιδράσεις -Εκνευρισμός στην Αγκυρα
Με αμηχανία και εκνευρισμό αντέδρασε (καθυστερημένα) η τουρκική πλευρά στο δημοσίευμα των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς». Ο Ταγίπ Ερντογάν προσπάθησε σαφώς να το υποβαθμίσει δηλώνοντας στο δίκτυο Haber Turk ότι όλα βαίνουν καλώς τόσο στις αμερικανο-τουρκικές σχέσεις όσο και στις προσωπικές του επαφές με τον Ομπάμα. Ο Νταβούτογλου όμως, αντέδρασε «επιθετικά», υποστηρίζοντας ότι ΗΠΑ και Τουρκία είναι δύο «απολύτως ισότιμα (!) κυρίαρχα κράτη». «Δεν υπάρχει χώρα στον κόσμο που να μπορεί να απευθύνει προειδοποιήσεις στην Τουρκία - ούτε ξένος ηγέτης που να συμπεριφέρεται έτσι στον Tούρκο πρωθυπουργό», δήλωσε.
ΜΙΧΑΛΗΣ ΙΓΝΑΤΙΟΥ
από το ethnos.gr
Ο Λευκός Οίκος δεν αποδέχεται ότι ο Ομπάμα χρησιμοποίησε τη λέξη τελεσίγραφο προς τον Ερντογάν
Η μάχη στο Κογκρέσο θα δοθεί για τρεις παραγγελίες αμερικανικού πολεμικού υλικού που χρειάζονται απαραιτήτως οι τουρκικές Ενοπλες Δυνάμεις για να αντιμετωπίσουν ειδικά τους Κούρδους αντάρτες του PKK.
Η Τουρκία ζήτησε έξι μη επανδρωμένα αεροπλάνα και δύο επανδρωμένα, τα γνωστά Reapers, όταν είχε αποφασίσει να συγκρουστεί με το Ισραήλ που ήταν ο βασικός τροφοδότης της και μάλιστα σε εξευτελιστικές τιμές. Η Αγκυρα δεν ακύρωσε καμία συμφωνία προμήθειας υλικού, αλλά το Ισραήλ επέλεξε προς το παρόν τον δρόμο των καθυστερήσεων στην παράδοση. Η αμερικανική κυβέρνηση δεν έχει ακόμα προωθήσει το αίτημα στο Κογκρέσο, ακριβώς επειδή έχει λάβει επιστολές από πολιτικούς που επηρεάζονται από το Εβραϊκό Λόμπι που σε αυτή τη φάση συνεργάζεται με τους Ελληνοαμερικανούς και τους Αμερικανούς αρμενικής καταγωγής.
Οι Τούρκοι είχαν ζητήσει πέρυσι να αγοράσουν τρία Πάτριοτ αξίας 8 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Το αμερικανικό Πεντάγωνο έστειλε το αίτημα στο Κογκρέσο το οποίο δεν έχει αποφασίσει ακόμα για την τύχη τους. Σύμφωνα με πληροφορίες, «στο πλαίσιο της πίεσης (της Ουάσιγκτον) προς τον κ. Ερντογάν γίνονται σκέψεις παγώματος» και αυτού του αιτήματος.
Είναι χαρακτηριστικό ότι πριν από μερικούς μήνες το Κογκρέσο ενέκρινε την παράδοση δύο ελικοπτέρων Κόμπρα στην Τουρκία. Η παράδοση έχει προγραμματιστεί για τις αρχές του επόμενου χρόνου. Ομως, ήδη μία ομάδα μελών του Κογκρέσου ενημέρωσε ότι θα καταθέσουν αίτημα για το πάγωμα και αυτής της πώλησης προς την Τουρκία με το επιχείρημα ότι η αμερικανική τεχνολογία μπορεί να καταλήξει στο Ιράν, στη Συρία και στη Χεζμπολάχ.
Πάντως, ο Λευκός Οίκος δεν αποδέχεται ότι ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα χρησιμοποίησε τη λέξη τελεσίγραφο στην επίμαχη συνομιλία του με τον Ταγίπ Ερντογάν. Ο αναπληρωτής εκπρόσωπος Μπιλ Μπάρτον δήλωσε ότι ο διάλογος με την Τουρκία για τα θέματα που χωρίζουν τις δύο χώρες συνεχίζεται και δεν έκρυψε ότι τα προβλήματα αφορούν τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει η Αγκυρα το Ιράν, που αποτελεί τον μεγάλο εχθρό της Αμερικής, και το Ισραήλ που αποτελεί τον μεγάλο φίλο της υπερδύναμης.
Αντιδράσεις -Εκνευρισμός στην Αγκυρα
Με αμηχανία και εκνευρισμό αντέδρασε (καθυστερημένα) η τουρκική πλευρά στο δημοσίευμα των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς». Ο Ταγίπ Ερντογάν προσπάθησε σαφώς να το υποβαθμίσει δηλώνοντας στο δίκτυο Haber Turk ότι όλα βαίνουν καλώς τόσο στις αμερικανο-τουρκικές σχέσεις όσο και στις προσωπικές του επαφές με τον Ομπάμα. Ο Νταβούτογλου όμως, αντέδρασε «επιθετικά», υποστηρίζοντας ότι ΗΠΑ και Τουρκία είναι δύο «απολύτως ισότιμα (!) κυρίαρχα κράτη». «Δεν υπάρχει χώρα στον κόσμο που να μπορεί να απευθύνει προειδοποιήσεις στην Τουρκία - ούτε ξένος ηγέτης που να συμπεριφέρεται έτσι στον Tούρκο πρωθυπουργό», δήλωσε.
ΜΙΧΑΛΗΣ ΙΓΝΑΤΙΟΥ
από το ethnos.gr
19 Αυγούστου 2010
ΕΔΩ ΜΥΡΙΖΕΙ ΕΛΛΑΔΑ
Στης Πόλης τα δρομάκια επερπάτησα
Και στην Αγιά Σοφιά άναψα λαμπάδα
...Στον δρόμο προς τη Σμύρνη εσταμάτησα
Και φώναξα ΕΔΩ ΜΥΡΙΖΕΙ ΕΛΛΑΔΑ
Απ’ την ανατολή στη δύση γύρισα
Και βρέθηκα στην Πίνδο, τη Χιμάρα
Το χώμα έσκυψα ευθύς και φίλησα
Και φώναξα ΚΙ ΕΔΩ ΜΥΡΙΖΕΙ ΕΛΛΑΔΑ
ΡΕΦΡΕΝ
Όπου χύθηκε του Έλληνα το αίμα
Ελλάδα θα μυρίζει στον αέρα
Κι όπου θάφτηκε του Έλληνα το σώμα
Ελλάδα θα μυρίζει και το χώμα
Στις όχθες της Κερύνειας μας κατέβηκα
Να πάρω το καράβι της βαρκάδα
Και στο κατάρτι του με μιας ανέβηκα
Και φώναξα ΚΙ ΕΔΩ ΜΥΡΙΖΕΙ ΕΛΛΑΔΑ
Κοιτάζω την Αμμόχωστο από ψηλά
Την πόλη που ’χε πάντοτε λιακάδα
Το φως να κρύβει και να κλαίει σιωπηλά
Και φώναξα ΚΙ ΕΔΩ ΜΥΡΙΖΕΙ ΕΛΛΑΔΑ
ΡΕΦΡΕΝ
Όπου χύθηκε του Έλληνα το αίμα
Ελλάδα θα μυρίζει στον αέρα
Κι όπου θάφτηκε του Έλληνα το σώμα
Ελλάδα θα μυρίζει και το χώμα
Αργύρης Αργυρού (1994)
Και στην Αγιά Σοφιά άναψα λαμπάδα
...Στον δρόμο προς τη Σμύρνη εσταμάτησα
Και φώναξα ΕΔΩ ΜΥΡΙΖΕΙ ΕΛΛΑΔΑ
Απ’ την ανατολή στη δύση γύρισα
Και βρέθηκα στην Πίνδο, τη Χιμάρα
Το χώμα έσκυψα ευθύς και φίλησα
Και φώναξα ΚΙ ΕΔΩ ΜΥΡΙΖΕΙ ΕΛΛΑΔΑ
ΡΕΦΡΕΝ
Όπου χύθηκε του Έλληνα το αίμα
Ελλάδα θα μυρίζει στον αέρα
Κι όπου θάφτηκε του Έλληνα το σώμα
Ελλάδα θα μυρίζει και το χώμα
Στις όχθες της Κερύνειας μας κατέβηκα
Να πάρω το καράβι της βαρκάδα
Και στο κατάρτι του με μιας ανέβηκα
Και φώναξα ΚΙ ΕΔΩ ΜΥΡΙΖΕΙ ΕΛΛΑΔΑ
Κοιτάζω την Αμμόχωστο από ψηλά
Την πόλη που ’χε πάντοτε λιακάδα
Το φως να κρύβει και να κλαίει σιωπηλά
Και φώναξα ΚΙ ΕΔΩ ΜΥΡΙΖΕΙ ΕΛΛΑΔΑ
ΡΕΦΡΕΝ
Όπου χύθηκε του Έλληνα το αίμα
Ελλάδα θα μυρίζει στον αέρα
Κι όπου θάφτηκε του Έλληνα το σώμα
Ελλάδα θα μυρίζει και το χώμα
Αργύρης Αργυρού (1994)
Χρειάζονται αλλοδαποί σύμβουλοι;
Του Νίκου Κοτζιά
Η κυβέρνηση δεν αρκείται στο γεγονός ότι την πολιτική της Ελλάδας τη διαμορφώνουν ξένοι, η Τρόικα, αλλά πιστεύει ότι προκειμένου να διαμορφώσει μια άποψη για το γίγνεσθαι στην Ελλάδα χρειάζεται αλλοδαπούς συμβούλους τους οποίους και χρυσοπληρώνει. Εάν οι χρυσοπληρωμένοι σύμβουλοι σε μια περίοδο λιτότητας προσλαμβάνονται προκειμένου να επαναλάβουν τα ίδια με αυτά που επιθυμεί η τρόικα να πράξει η Ελλάδα, τότε η παρουσία τους είναι χειρότερη και της τελευταίας. Και τούτο διότι η μεν τρόικα εκφράζει τα συμφέροντα των δανειστών, ενώ οι σύμβουλοι εκφράζουν τα ίδια συμφέροντα. Η υπόθεση εργασίας, λοιπόν, που κάνω, είναι το «καλό σενάριο». Ότι οι σύμβουλοι προσλαμβάνονται όχι προκειμένου να προτείνουν την άσκηση της πολιτικής της τρόικας και τρόπους υλοποίησής της, αλλά προκειμένου να διατυπώσουν εναλλακτικές λύσεις. Κάτι τέτοιο, όμως, θα απαιτούσε άλλους συμβούλους και, το κυριότερο, άλλη μεθόδευση ώστε να αντιμετωπιστούν πέντε θεμελιακά προβλήματα, όπως,
Πρώτον: οι σύμβουλοι που προσλαμβάνει η κυβέρνηση δεν γνωρίζουν τις ιδιαιτερότητες της Ελλάδας. Στο παρελθόν, όταν η Ελλάδα αξιοποίησε διεθνή «δοχεία σκέψης» το έκανε όχι προκειμένου να της διαμορφώσουν εκείνοι την πολιτική της, αλλά προκειμένου να εμπλουτίσει την πολιτική της.
Δεύτερον, η σημερινή κυβέρνηση δείχνει μια δυσκολία να αξιοποιήσει τις θέσεις των πιο άξιων εκ των αλλοδαπών συμβούλων της. Δεν δείχνει ικανή να μεταφράσει στην ελληνική πραγματικότητα τις γνώμες τους. Επί παραδείγματι, όλοι γνωρίζουμε τις προτάσεις των Κρούγκμαν, Σεν και Στίγκλιτς ως προς την πολιτική εξόδου από την οικονομική κρίση. Όμως, οι επιλογές και η πρακτική της κυβέρνησης είναι το ακριβώς αντίθετο από όσα υποστηρίζουν οι τρεις νομπελίστες οικονομολόγοι.
Τρίτον, η κυβέρνηση έφερε από το εξωτερικό συμβούλους πολλοί οι οποίοι δεν είναι ότι το καλύτερο υπάρχει στην διεθνή αγορά, όπως συγκεκριμένοι άγγλοι καθηγητές που επέλεξε από το Ηνωμένο Βασίλειο.
Τέταρτο, οι σύμβουλοι που αρχικά είχε η κυβέρνηση ήταν προοδευτικών αντιλήψεων και εχθροί του νεοφιλελευθερισμού. Στην πορεία, όμως, οι καινούργιοι τείνουν όλο και περισσότερο προς τον νεοφιλελευθερισμό. Ο Σκιόπο, άνθρωπος του Πρόντι είναι ο άνθρωπος που συνέβαλε ώστε η οικονομία της Ιταλίας να κατέχει ως προς τα δημοσιονομικά, για τα οποία τον έφεραν, μία από τις χειρότερες θέσεις στην ΕΕ. Σε ορισμένους δείκτες χειρότερη και από την Ελλάδα. Εξάλλου η αποτυχία της κυβέρνησης Πρόντι, στην οποία συμμετείχε και ο Σκιόπο, οδήγησαν την ιταλική κεντροαριστερά σε ήττα και άνοιξαν τον δρόμο επανάκαμψης του μπερλοσκουνισμού.
Πέμπτο, και το κυριότερο, η ελληνική κυβέρνηση αγνοεί σε σημαντικό βαθμό το επιστημονικό προσωπικό της Ελλάδας, ιδιαίτερα αν δεν έχει υπηρετήσει τον νεοφιλελευθερισμό και τον δεξιό εκσυγχρονισμό. Με μεγάλη ευκολία προσφεύγει στους ανθρώπους που συνδέθηκαν με μεγάλα συγκροτήματα και συμφέροντα. Επί παραδείγματι, από το Μέγαρο Μουσικής και τα Ελληνικά Πετρέλαια, μέχρι και το ΑΠΕ, το συγκρότημα ΔΟΛ πάρκαρε στελέχη του.
Οι πιο πάνω παρατηρήσεις αφορούν το καλό σενάριο. Διότι στο κακό, ισχύει ότι εκείνοι που μας δανείσαν για το σπίτι, όχι μόνο έχουν οικονομικές απαιτήσεις, όχι μόνο θέλουν να ορίσουν την καθημερινή μας πολιτική, αλλά θέλουν να πληρώνουμε τους μάγειρες στην κουζίνα του σπιτιού που έχουν επιλέξει εκείνοι. Να μας ορίζουν πότε και υπό την εποπτεία τίνος θα τρώμε και θα πλενόμαστε (το λέω με τον πιο ευγενικό δυνατό τρόπο…).
από το SKEFTOMASTEELLHNIKA.GR
Η κυβέρνηση δεν αρκείται στο γεγονός ότι την πολιτική της Ελλάδας τη διαμορφώνουν ξένοι, η Τρόικα, αλλά πιστεύει ότι προκειμένου να διαμορφώσει μια άποψη για το γίγνεσθαι στην Ελλάδα χρειάζεται αλλοδαπούς συμβούλους τους οποίους και χρυσοπληρώνει. Εάν οι χρυσοπληρωμένοι σύμβουλοι σε μια περίοδο λιτότητας προσλαμβάνονται προκειμένου να επαναλάβουν τα ίδια με αυτά που επιθυμεί η τρόικα να πράξει η Ελλάδα, τότε η παρουσία τους είναι χειρότερη και της τελευταίας. Και τούτο διότι η μεν τρόικα εκφράζει τα συμφέροντα των δανειστών, ενώ οι σύμβουλοι εκφράζουν τα ίδια συμφέροντα. Η υπόθεση εργασίας, λοιπόν, που κάνω, είναι το «καλό σενάριο». Ότι οι σύμβουλοι προσλαμβάνονται όχι προκειμένου να προτείνουν την άσκηση της πολιτικής της τρόικας και τρόπους υλοποίησής της, αλλά προκειμένου να διατυπώσουν εναλλακτικές λύσεις. Κάτι τέτοιο, όμως, θα απαιτούσε άλλους συμβούλους και, το κυριότερο, άλλη μεθόδευση ώστε να αντιμετωπιστούν πέντε θεμελιακά προβλήματα, όπως,
Πρώτον: οι σύμβουλοι που προσλαμβάνει η κυβέρνηση δεν γνωρίζουν τις ιδιαιτερότητες της Ελλάδας. Στο παρελθόν, όταν η Ελλάδα αξιοποίησε διεθνή «δοχεία σκέψης» το έκανε όχι προκειμένου να της διαμορφώσουν εκείνοι την πολιτική της, αλλά προκειμένου να εμπλουτίσει την πολιτική της.
Δεύτερον, η σημερινή κυβέρνηση δείχνει μια δυσκολία να αξιοποιήσει τις θέσεις των πιο άξιων εκ των αλλοδαπών συμβούλων της. Δεν δείχνει ικανή να μεταφράσει στην ελληνική πραγματικότητα τις γνώμες τους. Επί παραδείγματι, όλοι γνωρίζουμε τις προτάσεις των Κρούγκμαν, Σεν και Στίγκλιτς ως προς την πολιτική εξόδου από την οικονομική κρίση. Όμως, οι επιλογές και η πρακτική της κυβέρνησης είναι το ακριβώς αντίθετο από όσα υποστηρίζουν οι τρεις νομπελίστες οικονομολόγοι.
Τρίτον, η κυβέρνηση έφερε από το εξωτερικό συμβούλους πολλοί οι οποίοι δεν είναι ότι το καλύτερο υπάρχει στην διεθνή αγορά, όπως συγκεκριμένοι άγγλοι καθηγητές που επέλεξε από το Ηνωμένο Βασίλειο.
Τέταρτο, οι σύμβουλοι που αρχικά είχε η κυβέρνηση ήταν προοδευτικών αντιλήψεων και εχθροί του νεοφιλελευθερισμού. Στην πορεία, όμως, οι καινούργιοι τείνουν όλο και περισσότερο προς τον νεοφιλελευθερισμό. Ο Σκιόπο, άνθρωπος του Πρόντι είναι ο άνθρωπος που συνέβαλε ώστε η οικονομία της Ιταλίας να κατέχει ως προς τα δημοσιονομικά, για τα οποία τον έφεραν, μία από τις χειρότερες θέσεις στην ΕΕ. Σε ορισμένους δείκτες χειρότερη και από την Ελλάδα. Εξάλλου η αποτυχία της κυβέρνησης Πρόντι, στην οποία συμμετείχε και ο Σκιόπο, οδήγησαν την ιταλική κεντροαριστερά σε ήττα και άνοιξαν τον δρόμο επανάκαμψης του μπερλοσκουνισμού.
Πέμπτο, και το κυριότερο, η ελληνική κυβέρνηση αγνοεί σε σημαντικό βαθμό το επιστημονικό προσωπικό της Ελλάδας, ιδιαίτερα αν δεν έχει υπηρετήσει τον νεοφιλελευθερισμό και τον δεξιό εκσυγχρονισμό. Με μεγάλη ευκολία προσφεύγει στους ανθρώπους που συνδέθηκαν με μεγάλα συγκροτήματα και συμφέροντα. Επί παραδείγματι, από το Μέγαρο Μουσικής και τα Ελληνικά Πετρέλαια, μέχρι και το ΑΠΕ, το συγκρότημα ΔΟΛ πάρκαρε στελέχη του.
Οι πιο πάνω παρατηρήσεις αφορούν το καλό σενάριο. Διότι στο κακό, ισχύει ότι εκείνοι που μας δανείσαν για το σπίτι, όχι μόνο έχουν οικονομικές απαιτήσεις, όχι μόνο θέλουν να ορίσουν την καθημερινή μας πολιτική, αλλά θέλουν να πληρώνουμε τους μάγειρες στην κουζίνα του σπιτιού που έχουν επιλέξει εκείνοι. Να μας ορίζουν πότε και υπό την εποπτεία τίνος θα τρώμε και θα πλενόμαστε (το λέω με τον πιο ευγενικό δυνατό τρόπο…).
από το SKEFTOMASTEELLHNIKA.GR
Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα: μία εναλλακτική ματιά
του Χρήστου Γούδη
Καθηγητή Πανεπιστημίου Πατρών
Προέδρου του Ιδρύματος Ίων Δραγούμης
Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα (1898-1936).
«Ποιητής στην Νέα Υόρκη» του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα σε μετάφραση Χρίστου Γούδη, εκδόσεις «Τραυλός».
«Ποιήματα της Ανδαλουσίας» του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα σε μετάφραση Χρίστου Γούδη, εκδόσεις «Τραυλός».
Μια ματιά στο έργο του
Ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους ποιητές και δραματουργούς σε παγκόσμια κλίμακα. Γεννήθηκε στο Φουέντε Βακέρος, στην Γρανάδα της Ισπανίας, στις 5 Ιουνίου 1898 και εκτελέσθηκε κοντά στην Γρανάδα από τους Εθνικιστές στις πρώτες φάσεις του εμφυλίου πολέμου, στις 19 Αυγούστου 1936.
Τα μεγαλύτερα ποιητικά του έργα είναι το «Ποίημα για το Τραγούδι του Βαθύ-καημού» (Poema del Cante Jondo) που γράφηκε την περίοδο 1921 - 1922, οι «Τσιγγάνικες Μπαλάντες» (Romancero Gitano) που γράφηκε την περίοδο 1924 - 1927, και ο «Θρήνος για τον Ιγνάθιο Σάντσεθ Μεχίας» (Llanto por Ignacio Sanchez Mejias) που γράφηκε το 1935.
Όλα τους αποτελούν έκφανση της λαϊκής ψυχής και της φορτισμένης ατμόσφαιρας της Ανδαλουσίας του φλαμένκο, των ελαιώνων και των ταυρομαχιών. Είναι ανάμικτα με αρχέγονα χθόνια στοιχεία, πάθος, φανταστικούς μύθους, εσωτερικό ρυθμό, προσωπική αγωνία και γλωσσική δεξιοτεχνία, παραμέτρους που κι αυτές εκπηγάζουν από βαθύτερα σκοτεινά ρεύματα του duende (ντουέντε) του ποιητή, του αρχέτυπου Σωκρατικού δαιμόνιου, της θείας αυτής μανίας, της ιερής δύναμης αποκάλυψης της φύσεως των πραγμάτων. Σε πολλά από τα ανδαλουσιάνικα ποιήματα του Λόρκα είναι εμφανές ένα υπόβαθρο θρησκευτικότητας μέσα από τις βιβλικές αναφορές, την χριστιανική εικονογραφία και τη μοναδική ατμόσφαιρα κατάνυξης που επικρατεί στην Ανδαλουσία κατά την διάρκεια της εβδομάδας των Παθών, όπως για παράδειγμα το μικρό ευλαβικό ποίημά του το «Πέρασμα», που αναφέρεται στην περιφορά δίκην επιταφίου του αγάλματος της Παναγίας στη Σεβίλλη κατά την Μεγάλη Εβδομάδα.
Σε ολόκληρο το έργο του ο θάνατος πλανάται επίμονα. Ένας ισπανικός θάνατος αλλοιώτικος από τους άλλους. Γιατί σύμφωνα με τον ίδιο τον ποιητή, στη διάλεξή του το 1933 για την «Πρακτική και Θεωρία του duende»: «Σε όλες τις χώρες ο θάνατος είναι το τέλος. Όταν έρχεται, οι κουρτίνες κλείνουν. Όχι όμως στην Ισπανία... Εκεί ο νεκρός είναι περισσότερο ζωντανός απ’ ότι ένας νεκρός οπουδήποτε αλλού στον κόσμο». Τί είναι όμως duende; Μια προσέγγιση του απροσδιόριστου αυτού και σκοτεινού δαίμονα έδωσε το 1922 ο μεγάλος τσιγγάνος τραγουδιστής (cantaor) του φλαμένκο Μανουέλ Τόρρε: «Ότι έχει μαύρους ήχους έχει ντουέντε».
Στην εξέλιξη της ποιητικής του πορείας, σημαντικά θεωρούνται τα σουρεαλιστικά ποιήματα της συλλογής «Ποιητής στη Νέα Υόρκη» (Poeta en Nueva York) που γράφηκαν με βάση τις εκεί εμπειρίες του (1929-1930) και ολοκληρώθηκαν το 1933.
Ο τίτλος της συλλογής επιλέχθηκε για να ηχεί παράδοξος, αν σκεφθεί κανείς την εντύπωση που απεκόμισε ο ποιητής για τη Νέα Υόρκη: «Το εντυπωσιακό για το κρύο και τη σκληρότητα είναι η Wall Street. Σε κανένα μέρος του κόσμου δε νιώθεται όπως εκεί η ολική απουσία του πνεύματος, η περιφρόνηση της καθαρής επιστήμης και ο δαιμονιακός σεβασμός του παρόντος».
Με την τελευταία συλλογή του, που ολοκληρώθηκε λίγο πριν από τον απρόσμενο και βίαιο θάνατό του, με τίτλο «Συλλογή του Ταμαρίτ» (Divan del Tamarit) που γράφηκε την περίοδο 1934 - 1936, επανέρχεται στον πρώτο ποιητικό του εαυτό της γνωστής ανδαλουσιανής ατμόσφαιρας, με τα αραβικής τεχνοτροπίας στιχουργήματα (γαζέλες και κασίντας), μία ποίηση αραμπέσκ γύρω από τον έρωτα και το θάνατο. Τα ποιήματα αυτά είναι εμπνευσμένα από την ιδιαίτερη πατρίδα του τη Γρανάδα στην οποία οφείλει την «αισθητική του ελάχιστου», την αγάπη του για τα μικρά πράγματα και τη φροντίδα για τη λεπτομέρεια.
Τα δύο τελευταία ποιητικά του έργα, η «Συλλογή του Ταμαρίτ» και ο «Θρήνος για τον Ιγνάθιο Σάντσεθ Μεχίας», αποτελούν ταυτόχρονα και μια μελαγχολική προφητεία για το επερχόμενο τέλος του.
Η δραματουργική του παραγωγή περιλαμβάνει τα πρώιμα ρομαντικά του έργα με κοινωνικές προεκτάσεις «Μαριάνα Πινέδα» (Mariana Pineda) το 1924 και «Η θαυμαστή μπαλωματού» (La zapatera prodigiosa) το 1930, και τις λαϊκές τραγωδίες «Ματωμένος Γάμος» (Bodas de sangre) το 1933, «Γιέρμα» (Yerma) το 1934, και «Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα» (La casa de Bernarda Alba) το 1936.
Η τελευταία τραγωδία αποτελεί μια αυστηρή κοινωνική κριτική της Ισπανίας των ημερών του, με θέμα την τυραννική μητέρα η οποία μέσα από μια άκαμπτη συμπεριφορά σεβασμού του συμβατικού κώδικα των κοινωνικών αξιών, επιβάλλει στις θυγατέρες της μια ζωή απομόνωσης και καταπίεσης της θηλυκής σεξουαλικότητας, με τραγικές συνέπειες. Οι δύο πρώτες, ο «Ματωμένος Γάμος» και η «Γιέρμα», είναι στην ουσία μείζονα ποιητικά δράματα γραμμένα στην ίδια ατμόσφαιρα της Ανδαλουσίας του τσιγγάνικου πάθους και των σκοτεινών χθόνιων και υπερφυσικών δυνάμεων που εκφράζονται μέσα από την γη, το αίμα, τον έρωτα, την γονιμότητα, τον θάνατο και την σελήνη.
Το μήνυμα του έργου του συνολικά το συνοψίζει με ποιητική σκληρότητα ο ίδιος ο Λόρκα: «δεν θέλω να σας δώσω μέλι γιατί δεν έχω, αλλά άμμο ή κώνειο ή αλμυρό νερό».
Ο νεκρός ταυρομάχος
Το αποκορύφωμα της ποιητικής έκφρασης του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα αποτελεί αναμφισβήτητα η ελεγεία για τον χαμό του ταυρομάχου, ο «Θρήνος για τον Ιγνάθιο Σάντσεθ Μεχίας». Είναι η στιγμή της αλήθειας, του ποιητή και του ταυρομάχου. La hora de la verdad (η ώρα της αλήθειας) είναι η στιγμή που ο ταυρομάχος ετοιμάζεται να βυθίσει το ξίφος στον ταύρο. Βρίσκονται πρόσωπο με πρόσωπο μέσα σε μια ατμόσφαιρα σιωπής θανάτου. Νιώθουν τις ανάσες ο ένας του άλλου. Το χτύπημα είναι καθοριστικό και για τους δυο. Αν είναι επιτυχές ο ταύρος θα καταρρεύσει. Αλλιώς ο ταυρομάχος θα βρεθεί καρφωμένος στα κέρατα του ταύρου.
Η ταυρομαχία δεν είναι άθλημα, είναι αγώνας ζωής και θανάτου. Έτσι ήτανε πάντα στην Ισπανία, έτσι είναι σήμερα, έτσι θα είναι αύριο. Είναι η ισπανική περιφρόνηση στο θάνατο. Είναι ζυμωμένη με το αίμα και το πνεύμα των Ισπανών. Έτσι μόνο μπορεί να εξηγήσει κανείς τη θέση που παίρνουν γι’ αυτήν διανοητές παγκόσμιας εμβέλειας όπως ο Jose Ortega y Gasset («υπάρχει μία περίπτωση όπου το αίμα δεν είναι απωθητικό: όταν αναβλύζει από το σβέρκο τού ταύρου τού σωστά καρφωμένου και χύνεται κι απ’ τις δυο πλευρές του. Κάτω απ' τον ήλιο, το πορφυρό του διαστίλβοντος υγρού συλλέγει μια ακτινοβολία που το μετουσιώνει σε πολύτιμο λίθο»). Η ταυρομαχία είναι ένα ζωντανό δρώμενο. Ο ταυρομάχος δεν είναι παρά ένας ηθοποιός που όμως αντιμετωπίζει πραγματικά γεγονότα. Αν η πλοκή του έργου εξελιχθεί σύμφωνα με τα προσδοκώμενα, το δρώμενο παραμένει θεατρικό και ο ταυρομάχος ένας κατακτητής της θηλυκής μεριάς της φύσης, καθώς πολύ συχνές είναι οι περιπτώσεις ταύτισης του ταύρου με το θηλυκό στοιχείο, όπως μαρτυρούν οι ακούσιες εκσπερματώσεις των ταυρομάχων την στιγμή που ο ταύρος πέφτει νεκρός χτυπημένος από το ξίφος τους. Αν τα πράγματα ξεφύγουν από τις ανθρώπινες προσδοκίες τότε το θέαμα μεταμορφώνεται σε ανθρώπινη τραγωδία θανάτου, όπου θύτης και θύμα αναστρέφουν ρόλους και η θυσία στους θεούς εξελίσσεται σε ανθρωποθυσία. Μια τραγωδία που την καλύπτει η βουβή και απόλυτη σιωπή της αρένας.
Ένας ταυρομάχος νεκρός στην Ισπανία. Που σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου του Λόρκα «είναι η μοναδική χώρα όπου ο θάνατος αποτελεί εθνικό θέαμα». Μια χώρα για την οποία «η ταυρομαχία είναι το μόνο σοβαρό πράγμα που μένει σ’ αυτόν τον κόσμο, ταυρομαχία: ιερός ρυθμός των πιο καθαρών μαθηματικών, ταυρομαχία: πειθαρχία και τελειότητα. Σ’ αυτήν το κάθε τι είναι μετρημένο μέχρι και η αγωνία και ο θάνατος ο ίδιος». Αυτά ήταν τα λόγια με τα οποία παρουσίασε ο ποιητής στο κοινό της Νέας Υόρκης το 1930, τον αγαπημένο του φίλο και δημοφιλέστερο ταυρομάχο της Ισπανίας, τον Ιγνάθιο Σάντσεθ Μεχίας. Λίγα χρόνια μετά (1934) ο Ιγνάθιο έβαψε με το αίμα του την αρένα.
Όμως η ήττα και ο θάνατος καταξιώνει τον άξιο. Κάνει το μεγαλείο του να φανεί πιο καθαρά και το όνομά του να επιζήσει σε βάθος χρόνου. Ιδιαίτερα όταν υμνηθεί ή κλαφτεί όπως συνέβη με τον Ιγνάθιο, μέσα από ένα ποίημα που θεωρείται από τα καλύτερα της ευρωπαϊκής ποίησης όλων των εποχών, για πολλούς το καλύτερο. Και που κατά ειρωνική συγκυρία προοιωνίζει και αναφέρεται στον τραγικό θάνατο του ίδιου του ποιητή αμέσως μετά. Η ατμόσφαιρα της απειλής και του θανάτου που πλανάται σ’ ολόκληρο το έργο του Λόρκα κρυσταλλοποιείται κατά τρόπο καθοριστικό στο «Θρήνο για τον Ιγνάθιο», θρήνο και συνάμα ύμνο και δοξολογία στο θάνατο και στον άνθρωπο που με τον δικό του τρόπο στάθηκε όρθιος μέχρι τέλους αψηφώντας τον, όπως αρμόζει στους άντρες, και παράλληλα τονίζοντας για μια ακόμη φορά ότι, στο σύγχρονο κόσμο μας η ήττα μπορεί να είναι το ίδιο ή και περισσότερο ηρωική απ’ ότι η νίκη.
--------------------------------------------------------------------------------
Θρήνος για τον Ιγνάθιο Σάντσεθ Μέχιας
Το χτύπημα του ταύρου και ο θάνατος
Στις πέντε το απόγευμα.
Ήτανε πέντε ακριβώς το απόγευμα.
Ένα αγόρι έφερε το άσπρο νεκροσέντονο
στις πέντε το απόγευμα.
Ένα πανέρι με ασβέστη έτοιμο κιόλας
στις πέντε το απόγευμα.
Όλα τ’ άλλα ήτανε θάνατος και μόνο θάνατος
στις πέντε το απόγευμα.
Ο άνεμος φύσηξε τα μπαμπάκια μακρυά
στις πέντε το απόγευμα.
Και το οξείδιο, νικέλιο σκόρπισε και κρύσταλλο
στις πέντε το απόγευμα.
Άρχισαν να παλεύουνε το περιστέρι με την λεοπάρδαλη
στις πέντε το απόγευμα.
Κι ένας μηρός μ’ ένα απελπισμένο κέρατο
στις πέντε το απόγευμα.
Αρχίσανε οι ήχοι των σημάντρων
στις πέντε το απόγευμα.
Αρσενικού καμπάνες κι ο καπνός
στις πέντε το απόγευμα.
Στις γωνιές του δρόμου παρέες σιωπής
στις πέντε το απόγευμα.
Κι ο ταύρος μόνος του αγέρωχος!
στις πέντε το απόγευμα.
Όταν άρχισε ο κρύος του χιονιού ιδρώτας
στις πέντε το απόγευμα,
όταν καλύφθηκε η αρένα με ιώδιο
στις πέντε το απόγευμα,
ο θάνατος απόθεσε αυγά μέσα στο τραύμα
στις πέντε το απόγευμα.
Στις πέντε το απόγευμα.
Στις πέντε ακριβώς το απόγευμα.
Φέρετρο με ροδάκια είναι το κρεββάτι
στις πέντε το απόγευμα.
Οστά και φλάουτα ηχούνε μες τ’ αυτιά του
στις πέντε το απόγευμα.
Ο ταύρος ξεφυσούσε κιόλας καταπρόσωπο
στις πέντε το απόγευμα.
Ο θάλαμος ιρίδιζε από την αγωνία
στις πέντε το απόγευμα.
Από μακρυά νάτη πλησιάζει η γάγγραινα
στις πέντε το απόγευμα.
Σάλπιγγα κρίνου για τους πράσινους βουβώνες
στις πέντε το απόγευμα.
Σαν ήλιοι καίγαν οι λαβωματιές
στις πέντε το απόγευμα,
και τα παράθυρα έσπαζε το πλήθος
στις πέντε το απόγευμα.
Στις πέντε το απόγευμα.
Αχ τί φοβερές εκείνες οι πέντε το απόγευμα!
Ήτανε πέντε η ώρα σ’ όλα τα ρολόγια!
Ήτανε πέντε η ώρα στην σκιά του απογεύματος!
Καθηγητή Πανεπιστημίου Πατρών
Προέδρου του Ιδρύματος Ίων Δραγούμης
Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα (1898-1936).
«Ποιητής στην Νέα Υόρκη» του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα σε μετάφραση Χρίστου Γούδη, εκδόσεις «Τραυλός».
«Ποιήματα της Ανδαλουσίας» του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα σε μετάφραση Χρίστου Γούδη, εκδόσεις «Τραυλός».
Μια ματιά στο έργο του
Ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους ποιητές και δραματουργούς σε παγκόσμια κλίμακα. Γεννήθηκε στο Φουέντε Βακέρος, στην Γρανάδα της Ισπανίας, στις 5 Ιουνίου 1898 και εκτελέσθηκε κοντά στην Γρανάδα από τους Εθνικιστές στις πρώτες φάσεις του εμφυλίου πολέμου, στις 19 Αυγούστου 1936.
Τα μεγαλύτερα ποιητικά του έργα είναι το «Ποίημα για το Τραγούδι του Βαθύ-καημού» (Poema del Cante Jondo) που γράφηκε την περίοδο 1921 - 1922, οι «Τσιγγάνικες Μπαλάντες» (Romancero Gitano) που γράφηκε την περίοδο 1924 - 1927, και ο «Θρήνος για τον Ιγνάθιο Σάντσεθ Μεχίας» (Llanto por Ignacio Sanchez Mejias) που γράφηκε το 1935.
Όλα τους αποτελούν έκφανση της λαϊκής ψυχής και της φορτισμένης ατμόσφαιρας της Ανδαλουσίας του φλαμένκο, των ελαιώνων και των ταυρομαχιών. Είναι ανάμικτα με αρχέγονα χθόνια στοιχεία, πάθος, φανταστικούς μύθους, εσωτερικό ρυθμό, προσωπική αγωνία και γλωσσική δεξιοτεχνία, παραμέτρους που κι αυτές εκπηγάζουν από βαθύτερα σκοτεινά ρεύματα του duende (ντουέντε) του ποιητή, του αρχέτυπου Σωκρατικού δαιμόνιου, της θείας αυτής μανίας, της ιερής δύναμης αποκάλυψης της φύσεως των πραγμάτων. Σε πολλά από τα ανδαλουσιάνικα ποιήματα του Λόρκα είναι εμφανές ένα υπόβαθρο θρησκευτικότητας μέσα από τις βιβλικές αναφορές, την χριστιανική εικονογραφία και τη μοναδική ατμόσφαιρα κατάνυξης που επικρατεί στην Ανδαλουσία κατά την διάρκεια της εβδομάδας των Παθών, όπως για παράδειγμα το μικρό ευλαβικό ποίημά του το «Πέρασμα», που αναφέρεται στην περιφορά δίκην επιταφίου του αγάλματος της Παναγίας στη Σεβίλλη κατά την Μεγάλη Εβδομάδα.
Σε ολόκληρο το έργο του ο θάνατος πλανάται επίμονα. Ένας ισπανικός θάνατος αλλοιώτικος από τους άλλους. Γιατί σύμφωνα με τον ίδιο τον ποιητή, στη διάλεξή του το 1933 για την «Πρακτική και Θεωρία του duende»: «Σε όλες τις χώρες ο θάνατος είναι το τέλος. Όταν έρχεται, οι κουρτίνες κλείνουν. Όχι όμως στην Ισπανία... Εκεί ο νεκρός είναι περισσότερο ζωντανός απ’ ότι ένας νεκρός οπουδήποτε αλλού στον κόσμο». Τί είναι όμως duende; Μια προσέγγιση του απροσδιόριστου αυτού και σκοτεινού δαίμονα έδωσε το 1922 ο μεγάλος τσιγγάνος τραγουδιστής (cantaor) του φλαμένκο Μανουέλ Τόρρε: «Ότι έχει μαύρους ήχους έχει ντουέντε».
Στην εξέλιξη της ποιητικής του πορείας, σημαντικά θεωρούνται τα σουρεαλιστικά ποιήματα της συλλογής «Ποιητής στη Νέα Υόρκη» (Poeta en Nueva York) που γράφηκαν με βάση τις εκεί εμπειρίες του (1929-1930) και ολοκληρώθηκαν το 1933.
Ο τίτλος της συλλογής επιλέχθηκε για να ηχεί παράδοξος, αν σκεφθεί κανείς την εντύπωση που απεκόμισε ο ποιητής για τη Νέα Υόρκη: «Το εντυπωσιακό για το κρύο και τη σκληρότητα είναι η Wall Street. Σε κανένα μέρος του κόσμου δε νιώθεται όπως εκεί η ολική απουσία του πνεύματος, η περιφρόνηση της καθαρής επιστήμης και ο δαιμονιακός σεβασμός του παρόντος».
Με την τελευταία συλλογή του, που ολοκληρώθηκε λίγο πριν από τον απρόσμενο και βίαιο θάνατό του, με τίτλο «Συλλογή του Ταμαρίτ» (Divan del Tamarit) που γράφηκε την περίοδο 1934 - 1936, επανέρχεται στον πρώτο ποιητικό του εαυτό της γνωστής ανδαλουσιανής ατμόσφαιρας, με τα αραβικής τεχνοτροπίας στιχουργήματα (γαζέλες και κασίντας), μία ποίηση αραμπέσκ γύρω από τον έρωτα και το θάνατο. Τα ποιήματα αυτά είναι εμπνευσμένα από την ιδιαίτερη πατρίδα του τη Γρανάδα στην οποία οφείλει την «αισθητική του ελάχιστου», την αγάπη του για τα μικρά πράγματα και τη φροντίδα για τη λεπτομέρεια.
Τα δύο τελευταία ποιητικά του έργα, η «Συλλογή του Ταμαρίτ» και ο «Θρήνος για τον Ιγνάθιο Σάντσεθ Μεχίας», αποτελούν ταυτόχρονα και μια μελαγχολική προφητεία για το επερχόμενο τέλος του.
Η δραματουργική του παραγωγή περιλαμβάνει τα πρώιμα ρομαντικά του έργα με κοινωνικές προεκτάσεις «Μαριάνα Πινέδα» (Mariana Pineda) το 1924 και «Η θαυμαστή μπαλωματού» (La zapatera prodigiosa) το 1930, και τις λαϊκές τραγωδίες «Ματωμένος Γάμος» (Bodas de sangre) το 1933, «Γιέρμα» (Yerma) το 1934, και «Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα» (La casa de Bernarda Alba) το 1936.
Η τελευταία τραγωδία αποτελεί μια αυστηρή κοινωνική κριτική της Ισπανίας των ημερών του, με θέμα την τυραννική μητέρα η οποία μέσα από μια άκαμπτη συμπεριφορά σεβασμού του συμβατικού κώδικα των κοινωνικών αξιών, επιβάλλει στις θυγατέρες της μια ζωή απομόνωσης και καταπίεσης της θηλυκής σεξουαλικότητας, με τραγικές συνέπειες. Οι δύο πρώτες, ο «Ματωμένος Γάμος» και η «Γιέρμα», είναι στην ουσία μείζονα ποιητικά δράματα γραμμένα στην ίδια ατμόσφαιρα της Ανδαλουσίας του τσιγγάνικου πάθους και των σκοτεινών χθόνιων και υπερφυσικών δυνάμεων που εκφράζονται μέσα από την γη, το αίμα, τον έρωτα, την γονιμότητα, τον θάνατο και την σελήνη.
Το μήνυμα του έργου του συνολικά το συνοψίζει με ποιητική σκληρότητα ο ίδιος ο Λόρκα: «δεν θέλω να σας δώσω μέλι γιατί δεν έχω, αλλά άμμο ή κώνειο ή αλμυρό νερό».
Ο νεκρός ταυρομάχος
Το αποκορύφωμα της ποιητικής έκφρασης του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα αποτελεί αναμφισβήτητα η ελεγεία για τον χαμό του ταυρομάχου, ο «Θρήνος για τον Ιγνάθιο Σάντσεθ Μεχίας». Είναι η στιγμή της αλήθειας, του ποιητή και του ταυρομάχου. La hora de la verdad (η ώρα της αλήθειας) είναι η στιγμή που ο ταυρομάχος ετοιμάζεται να βυθίσει το ξίφος στον ταύρο. Βρίσκονται πρόσωπο με πρόσωπο μέσα σε μια ατμόσφαιρα σιωπής θανάτου. Νιώθουν τις ανάσες ο ένας του άλλου. Το χτύπημα είναι καθοριστικό και για τους δυο. Αν είναι επιτυχές ο ταύρος θα καταρρεύσει. Αλλιώς ο ταυρομάχος θα βρεθεί καρφωμένος στα κέρατα του ταύρου.
Η ταυρομαχία δεν είναι άθλημα, είναι αγώνας ζωής και θανάτου. Έτσι ήτανε πάντα στην Ισπανία, έτσι είναι σήμερα, έτσι θα είναι αύριο. Είναι η ισπανική περιφρόνηση στο θάνατο. Είναι ζυμωμένη με το αίμα και το πνεύμα των Ισπανών. Έτσι μόνο μπορεί να εξηγήσει κανείς τη θέση που παίρνουν γι’ αυτήν διανοητές παγκόσμιας εμβέλειας όπως ο Jose Ortega y Gasset («υπάρχει μία περίπτωση όπου το αίμα δεν είναι απωθητικό: όταν αναβλύζει από το σβέρκο τού ταύρου τού σωστά καρφωμένου και χύνεται κι απ’ τις δυο πλευρές του. Κάτω απ' τον ήλιο, το πορφυρό του διαστίλβοντος υγρού συλλέγει μια ακτινοβολία που το μετουσιώνει σε πολύτιμο λίθο»). Η ταυρομαχία είναι ένα ζωντανό δρώμενο. Ο ταυρομάχος δεν είναι παρά ένας ηθοποιός που όμως αντιμετωπίζει πραγματικά γεγονότα. Αν η πλοκή του έργου εξελιχθεί σύμφωνα με τα προσδοκώμενα, το δρώμενο παραμένει θεατρικό και ο ταυρομάχος ένας κατακτητής της θηλυκής μεριάς της φύσης, καθώς πολύ συχνές είναι οι περιπτώσεις ταύτισης του ταύρου με το θηλυκό στοιχείο, όπως μαρτυρούν οι ακούσιες εκσπερματώσεις των ταυρομάχων την στιγμή που ο ταύρος πέφτει νεκρός χτυπημένος από το ξίφος τους. Αν τα πράγματα ξεφύγουν από τις ανθρώπινες προσδοκίες τότε το θέαμα μεταμορφώνεται σε ανθρώπινη τραγωδία θανάτου, όπου θύτης και θύμα αναστρέφουν ρόλους και η θυσία στους θεούς εξελίσσεται σε ανθρωποθυσία. Μια τραγωδία που την καλύπτει η βουβή και απόλυτη σιωπή της αρένας.
Ένας ταυρομάχος νεκρός στην Ισπανία. Που σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου του Λόρκα «είναι η μοναδική χώρα όπου ο θάνατος αποτελεί εθνικό θέαμα». Μια χώρα για την οποία «η ταυρομαχία είναι το μόνο σοβαρό πράγμα που μένει σ’ αυτόν τον κόσμο, ταυρομαχία: ιερός ρυθμός των πιο καθαρών μαθηματικών, ταυρομαχία: πειθαρχία και τελειότητα. Σ’ αυτήν το κάθε τι είναι μετρημένο μέχρι και η αγωνία και ο θάνατος ο ίδιος». Αυτά ήταν τα λόγια με τα οποία παρουσίασε ο ποιητής στο κοινό της Νέας Υόρκης το 1930, τον αγαπημένο του φίλο και δημοφιλέστερο ταυρομάχο της Ισπανίας, τον Ιγνάθιο Σάντσεθ Μεχίας. Λίγα χρόνια μετά (1934) ο Ιγνάθιο έβαψε με το αίμα του την αρένα.
Όμως η ήττα και ο θάνατος καταξιώνει τον άξιο. Κάνει το μεγαλείο του να φανεί πιο καθαρά και το όνομά του να επιζήσει σε βάθος χρόνου. Ιδιαίτερα όταν υμνηθεί ή κλαφτεί όπως συνέβη με τον Ιγνάθιο, μέσα από ένα ποίημα που θεωρείται από τα καλύτερα της ευρωπαϊκής ποίησης όλων των εποχών, για πολλούς το καλύτερο. Και που κατά ειρωνική συγκυρία προοιωνίζει και αναφέρεται στον τραγικό θάνατο του ίδιου του ποιητή αμέσως μετά. Η ατμόσφαιρα της απειλής και του θανάτου που πλανάται σ’ ολόκληρο το έργο του Λόρκα κρυσταλλοποιείται κατά τρόπο καθοριστικό στο «Θρήνο για τον Ιγνάθιο», θρήνο και συνάμα ύμνο και δοξολογία στο θάνατο και στον άνθρωπο που με τον δικό του τρόπο στάθηκε όρθιος μέχρι τέλους αψηφώντας τον, όπως αρμόζει στους άντρες, και παράλληλα τονίζοντας για μια ακόμη φορά ότι, στο σύγχρονο κόσμο μας η ήττα μπορεί να είναι το ίδιο ή και περισσότερο ηρωική απ’ ότι η νίκη.
--------------------------------------------------------------------------------
Θρήνος για τον Ιγνάθιο Σάντσεθ Μέχιας
Το χτύπημα του ταύρου και ο θάνατος
Στις πέντε το απόγευμα.
Ήτανε πέντε ακριβώς το απόγευμα.
Ένα αγόρι έφερε το άσπρο νεκροσέντονο
στις πέντε το απόγευμα.
Ένα πανέρι με ασβέστη έτοιμο κιόλας
στις πέντε το απόγευμα.
Όλα τ’ άλλα ήτανε θάνατος και μόνο θάνατος
στις πέντε το απόγευμα.
Ο άνεμος φύσηξε τα μπαμπάκια μακρυά
στις πέντε το απόγευμα.
Και το οξείδιο, νικέλιο σκόρπισε και κρύσταλλο
στις πέντε το απόγευμα.
Άρχισαν να παλεύουνε το περιστέρι με την λεοπάρδαλη
στις πέντε το απόγευμα.
Κι ένας μηρός μ’ ένα απελπισμένο κέρατο
στις πέντε το απόγευμα.
Αρχίσανε οι ήχοι των σημάντρων
στις πέντε το απόγευμα.
Αρσενικού καμπάνες κι ο καπνός
στις πέντε το απόγευμα.
Στις γωνιές του δρόμου παρέες σιωπής
στις πέντε το απόγευμα.
Κι ο ταύρος μόνος του αγέρωχος!
στις πέντε το απόγευμα.
Όταν άρχισε ο κρύος του χιονιού ιδρώτας
στις πέντε το απόγευμα,
όταν καλύφθηκε η αρένα με ιώδιο
στις πέντε το απόγευμα,
ο θάνατος απόθεσε αυγά μέσα στο τραύμα
στις πέντε το απόγευμα.
Στις πέντε το απόγευμα.
Στις πέντε ακριβώς το απόγευμα.
Φέρετρο με ροδάκια είναι το κρεββάτι
στις πέντε το απόγευμα.
Οστά και φλάουτα ηχούνε μες τ’ αυτιά του
στις πέντε το απόγευμα.
Ο ταύρος ξεφυσούσε κιόλας καταπρόσωπο
στις πέντε το απόγευμα.
Ο θάλαμος ιρίδιζε από την αγωνία
στις πέντε το απόγευμα.
Από μακρυά νάτη πλησιάζει η γάγγραινα
στις πέντε το απόγευμα.
Σάλπιγγα κρίνου για τους πράσινους βουβώνες
στις πέντε το απόγευμα.
Σαν ήλιοι καίγαν οι λαβωματιές
στις πέντε το απόγευμα,
και τα παράθυρα έσπαζε το πλήθος
στις πέντε το απόγευμα.
Στις πέντε το απόγευμα.
Αχ τί φοβερές εκείνες οι πέντε το απόγευμα!
Ήτανε πέντε η ώρα σ’ όλα τα ρολόγια!
Ήτανε πέντε η ώρα στην σκιά του απογεύματος!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)