Hellenic Army Mannlicher-Schönauer Μ1903. HD video

18 Νοεμβρίου 1943: Η εκτέλεση του ηγέτη του ΜΑΒΗ Βασίλειου Σαχίνη

Ο Βασίλειος Σαχίνης υπήρξε ένας διαχρονικός αγωνιστής του Βορειοηπειρωτικού Ζητήματος, με αποκορύφωμα τον ηγετικό του ρόλο στο Μέτωπο Απελευθέρωσης Βορείου Ηπείρου, που οργανώθηκε μετά την αποχώρηση του ελληνικού στρατού από την Βόρειο Ήπειρο (1942-1943).

Ο εθνομάρτυρας Βασίλειος Σαχίνης γεννήθηκε στη Δούβιανη το 1894. Μετά την αποφοίτησή του από το δημοτικό σχολείο της Δούβιανης πήγε στην Κωνσταντινούπολη πλησίον του πατέρα του και μπήκε στην Ρομβόρτειο Σχολή, όπου  διδάχτηκε και ξένες γλώσσες.

Το 1913 επιστρέφει οικογενειακώς στη Δούβιανη. 

Κατά τη διάρκεια του Βορειοηπειρωτικού Αγώνα το 1914 ήταν Γραμματέας της Αυτονόμου Ηπείρου. 

Αργότερα διορίζεται διδάσκαλος της ελληνικής γλώσσας στο Αργυρόκαστρο μέχρι το 1916.Μετά επιδόθηκε σε χρηματιστηριακές εργασίες συνεργαζόμενος με την Εθνική Τράπεζα Ελλάδος, Ιταλικών και  Ελβετικών Τραπεζών, όπως και άλλων χωρών.

Από το 1920 μέχρι ο 1940 αποδεικνύεται ως φυσικός ηγέτης του Ελληνικού πληθυσμού του Νομού Αργυροκάστρου.

Το 1929, λόγω του εκκλησιαστικού ζητήματος, φυλακίζεται στις φυλακές των Τιράνων.

Το 1933 για το κλείσιμο των ελληνικών σχολείων στο Αργυρόκαστρο ιδρύει την «Νέα Φιλική Εταιρεία», η οποία στέλνει υπόμνημα στην Κοινωνία των Εθνών. 

Συλλαμβάνεται και εκτοπίζεται στο Αλέσιο.

Στις 27 Οκτωβρίου 1940 συλλαμβάνεται  από τους Ιταλούς και φυλακίζεται

Στις 8 Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου όταν ο ελληνικός στρατός εισήλθε στο Αργυρόκαστρο, βρίσκονταν κρατούμενος στις τοπικές φυλακές.

Μετά την συνθηκολόγηση και αποχώρηση του ελληνικού στρατού από την περιοχή τον Απρίλιο του 1941, έγινε ηγετικό μέλος της βορειοηπειρωτικής αντίστασης και έδρασε κατά των κατοχικών ιταλικών και αργότερα γερμανικών δυνάμεων, όπως και των αλβανικών αντιστασιακών οργανώσεων στην περιοχή της Βορείου Ηπείρου, με τη σύσταση του Μετώπου Απελευθέρωσης Βορείου Ηπείρου (ΜΑΒΗ).

Στις 17 Νοεμβρίου 1943, συνελήφθη από το αλβανικό κομμουνιστικό κόμμα, κατόπιν συνεννόησης και παροχής πληροφοριών από το ελληνικό Ε.Α.Μ.. 

Αφού βασανίστηκε για να αποκαλύψει πληροφορίες, την αυγή της επόμενης μέρας εκτελείται.

Η δολοφονία του  Βασίλη Σαχίνη ήταν μεγάλη εθνική απώλεια, γιατί αγωνίζονταν και θυσιάζονταν για αυτόν τον Ελληνισμό.

Το πώς δολοφονήθηκε ο Βασίλης Σαχίνης υπάρχουν  πολλές εκδοχές που ομιλούν οι συγγενείς του από το γένος της μητέρας του.

Eίναι εξαιρετικά εντυπωσιακό το γεγονός που συνεργάτες του του είπαν πως ήταν στον κατάλογο για εκτέλεση και του προετοίμασαν τη δραπέτευση για  την Ελλάδα. Αυτός όμως άκαμπτος και συνεπής για το έργο του τούς είπε: «Γάμος χωρίς κριάρι σφαχτό δε γίνεται»...

Ο Μπεντρί Σπαχίου, πρώην στέλεχος του Κ.Κ. Αλβανίας και συνεργάτης του Ενβέρ Χότζα, ο οποίος αργότερα έγινε κι αυτός θύμα της Κόκκινης Δικτατορίας, όντας στη φυλακή είπε σε δικό μας πολιτικό κρατούμενο, που δεν θέλει να του αναφέρουμε το όνομα, ότι «το Βασίλη Σαχίνη δεν τον σκοτώσαμε εμείς οι Αλβανοί κομμουνιστές, αλλά οι δικοί σας σε συνεργασία με τους Ελλαδίτες».

Έχουν περάσει άνω από έξι δεκάδες από τότε και καμία δραστηριότητα δεν έχει γίνει προς τιμή του μεγάλου αυτού εθνομάρτυρα. Είναι ξεκάθαρο πως κάτι τέτοιο ούτε καν μπορούσε να γίνει την περίοδο του υπαρκτού σοσιαλισμού. Όμως και ύστερα της πτώσης της κόκκινης δικτατορίας έχουμε σιωπή ιχθύων. 

Το πιο θλιβερό είναι που σήμερα δεν ξέρουμε ούτε τον τάφο του, ο οποίος κάποτε ήταν στο νεκροταφείο της Δερβιτσιανής, όπου τον είχαν ενταφιάσει οι δικοί του από το σόι της μητέρας του. 

Όταν ανακαινίστηκε το νεκροταφείο του χωριού αυτού, εκείνοι που τον υπολόγιζαν «εχθρό του λαού» όχι μόνον του χάλασαν τον τάφο, αλλά σκόρπισαν τα οστά του  ξανασκοτώνοντάς τον.

Είναι ιερό καθήκον να γίνουν όλες τις προσπάθειες από τα αρμόδια όργανα για να τοποθετηθεί στο θρόνο που του ανήκει ο μεγάλος αυτός μάρτυρας των δικαιωμάτων και της δημοκρατίας.

Με πληροφορίες από το άρθρο του Σωκράτη Παπαδόπουλου "Βασίλειος Σαχίνης, ο Εθνομάρτυρας χωρίς τάφο(!;)" και από τη Βικιπαίδεια

από το http://toorama.blogspot.gr

Νέα Δημοκρατία: Λίγο πριν το τέλος

του Πολύδωρου Ιππ.Δάκογλου 

Η ίδρυση της "Νέας Δημοκρατίας" από τον εκλεκτό της Βασίλισσας Φρειδερίκης (το 1954) και «εγκεκριμένο» διάδοχο του καθεστώτος Ιωαννίδη (το 1974), συνοδεύτηκε από τις κραυγές των «απροσάρμοστων δεξιών» που δεν μπορούσαν να δεχτούν ότι το κόμμα τους θα έφερε ως τίτλο μια κομμουνιστική, επίσημα διακηρυγμένη, ορολογία. (Ο όρος "Νέα Δημοκρατία", ήταν το διακηρυγμένο όραμα των κομμουνιστών, μετά την στρατιωτική ήττα στο Γράμμο και το Βίτσι). 

Το νέο ξεκίνημα του Κωνσταντίνου Καραμανλή σηματοδοτήθηκε από την ανανέωση του «πολιτικού προσωπικού αιχμής» και την εκλογή δεκάδων νέων και άπειρων βουλευτών, που σε μεγάλο ποσοστό ήσαν μεταλλαγμένοι γόνοι παλαιοτέρων πολιτικών. Ο «ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός», που τότε διακηρύχθηκε ως επίσημη ιδεολογία του κόμματος, δεν έγινε ποτέ κατανοητός από τα στελέχη που, όμως, δεν έδειξαν και μεγάλο ενδιαφέρον για «το δευτερεύον αυτό ζήτημα» περιοριζόμενα στην εμπέδωση, στην άσκηση και στη νομή της εξουσίας. 

Η περίοδος Αβέρωφ σηματοδότησε την προσπάθεια απόκτησης ιδεολογικοπολιτικής φυσιογνωμίας που ονόμασαν «Λαϊκή Δεξιά» και η οποία επέφερε μαχητικότητα των μαζών που στήριζαν το κόμμα. Ο Μητσοτάκης, που διαδέχθηκε τον υπονομευθέντα και παραιτηθέντα Αβέρωφ, «φιλελευθεροποίησε» το κόμμα δημιουργώντας όμως, εκ των πραγμάτων, δυο ισχυρές τάσεις στις τάξεις του και την ετικέτα του «Νεοφιλελευθερισμού». 

Η διαπάλη αυτών των τάσεων προώθησε τον Δεξιό- Καραμανλικό Έβερτ στην ηγεσία. Ο Μιλτιάδης Έβερτ διακήρυξε το νεφελώδες όραμα της «Ειρηνικής Επανάστασης» και τελικώς, παρά το γεγονός ότι έθεσε τις βάσεις του εκσυγχρονισμού της Νέας Δημοκρατίας απομακρύνθηκε (δια λόγους υγείας) μετά από ισχυρή πολιτική παρέμβαση των κορυφαίων ιστορικών στελεχών του κόμματος. Η παράδοση της ηγεσίας στον 40άρη και φέρελπι βουλευτή Μακεδονίας έγινε λόγω ονόματος και λόγω ανάγκης ανόδου στο προσκήνιο, της γενιάς των σαραντάρηδων. 

Ο «Μεσαίος χώρος» που διακήρυξε ο Κώστας Καραμανλής, σηματοδότησε την σταδιακή κεντρώα μετάλλαξη του κόμματος, που αποκάλεσε την ιδεολογικοπολιτική του πλατφόρμα «Κοινωνικό Κέντρο» και προώθησε, σε κομβικά πόστα, στελέχη προερχόμενα από αριστερούς κυρίως πολιτικούς χώρους. 

Ο Αντώνης Σαμαράς, ο τελευταίος ίσως Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, επιχείρησε να γράψει την δική του ιστορία, προσδιορίζοντας το κόμμα ως «Κεντροδεξιό». Αποδείχθηκε όμως ότι, ένα κόμμα με δεξιές καταβολές και αριστερή νοοτροπία διαχείρισης των προβλημάτων, δεν μπορεί να κερδίσει τον κεντρώο ψηφοφόρο, μόνο και μόνο επειδή κηδεύει τον Καπετάν Γιώτη "δημοσία δαπάνη" (με αιτιολογικό "τας εξαιρετικάς προς την πατρίδα προσφερθείσας υπηρεσίας") ή επειδή «προσλαμβάνει» διακεκριμένους αριστερούς ως συνεργάτες. 

Η Νέα Δημοκρατία, στην αγωνιώδη προσπάθεια που καταβάλλει για την απόκτηση πολιτικοϊδεολογικής φυσιογνωμίας, βρίσκεται σήμερα στην φάση όπου ο Λαός την χαρακτηρίζει ως κόμμα "μνημονιακό". Δηλαδή, ως κόμμα που υποτάσσει τα Εθνικά συμφέροντα σε αυτά των "συμμάχων" και που θεωρεί ότι το συμφέρον της Πατρίδας μπορεί να περνάει μέσα από την θυματοποίηση των Ελλήνων. Ενός κόμματος που θεωρεί την ανάδειξη του "Ναι σε όλα" ως ενός σύγχρονου Σύμβολου Πίστης, της ηγεσίας προς "τους εταίρους -δανειστές", και των βουλευτών προς την ηγεσία και τους περί αυτήν. 

Η Νέα Δημοκρατία, υποστηρίζω ότι, δεν έχει πλέον τίποτε άλλο να προσφέρει (προς το εξωτερικό και το εσωτερικό). Εξάντλησε τους λόγους της πολιτικής της ύπαρξης. Και γι' αυτό, ήρθε η ώρα να κλείσει τον ιστορικό της κύκλο. 

Το άρθρο του συναγωνιστή Πολύδωρου Δάκογλου δημοσιεύεται σήμερα στην εφημερίδα ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ

Άδωνις - Κατάργησις Ελαχ.Ποσοστ.Δημοσίου 30Oct12

O X I (ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ).mp4

Έφεδρος ανθυπολοχαγός

enikos.gr -ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΣΤΙΓΜΗ - ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Η διάσωση του αγάλματος ενός Ηγέτη.mp4

Οι προγκρεσιβιστικές ρίζες του απαρτχάιντ

του Νίκου Γεωργιόπουλου*

Τον τελευταίο καιρό διαβάζω με πολύ ενδιαφέρον την ιστορία της λευκής Νοτίου Αφρικής και ειδικά των Αφρικάνερ. Αυτή είναι η περίεργη φυλή Ολλανδών, Γερμανών και Γάλλων που η αντιδραστικότητα της σε κάθε εξουσία την ωθούσε να κινείται όλο και πιο βαθιά στο εύφορο αλλά αφιλόξενο έδαφος του νοτίου άκρου της αφρικανικής ηπείρου. 

Οι Αφρικάνερς ζούσαν στο καθεστώς της maatskapy, δηλαδή μιας ημιοργανωμένης αναρχίας πολύ κοντά στο πρότυπο μιας φιλελεύθερης ουτοπίας. Ανταποκρινόταν αυτή η οργάνωση της κοινωνίας στην Τζεφερσονιανή Δημοκρατία στην οποία το πρότυπο ήταν ο ανεξάρτητος κάτοχος γης. Η ανακάλυψη του χρυσού πέριξ της Πραιτόρια και του Γιοχάνεσμπουργκ έφερε τον αγγλικό ιμπεριαλισμό ο οποίος με τους πολέμους εναντίον των Αφρικάνερς δημιούργησε την Ένωση της Νοτίου Αφρικής που υπαγόταν στο Αγγλικό Στέμμα. Από τις πρώτες πράξεις των Άγγλων επικυρίαρχων ήταν η πολιτιστική αλλοτρίωση των Αφρικάνερς με υποχρεωτικά μαθήματα στην Αγγλική γλώσσα στα σχολεία και όχι στην Αφρικαάνς και με την επίδειξη της ανώτερης υποτίθεται φιλελεύθερης φιλοσοφίας των Άγγλων που όμως παλαιότερα δεν είχαν διστάσει να προκαλέσουν την γενοκτονία των Αφρικάνερς δημιουργώντας τα πρώτα στρατόπεδα συγκέντρωσης. 

Ο Αφρικάνικερ εθνικισμός μετά την κατάκτηση τους από τους Άγγλους είχε φτάσει σε επίπεδα παροξυσμού, όμως εντός της Ενώσεως της Νοτίου Αφρικής οι Αφρικάνερς απέκτησαν πολιτικά δικαιώματα και άρχισαν να εκλέγουν κυβερνήσεις υπό το Στέμμα της Αγγλίας άλλα με καθαρά στόχους υπέρ των Αφρικάνικερ. Η πρώτη δικαίωση του Αφρικάνερ εθνικισμού έρχεται από τον J. B. M. Hertzog ο οποίος είναι ο πρώτος πρωθυπουργός του Εθνικού Κόμματος. Ο Hertzog θα κυβερνήσει με μια σοσιαλδημοκρατική ατζέντα οπού θα θέσει τις βάσεις του απαρτχάιντ. Οι λεύκες γυναίκες επί Hertzog θα αποκτήσουν δικαιώματα ψήφου ώστε να αυξηθεί η εκλογική δύναμη των λευκών, την ίδια στιγμή που θα δομήσει ένα εκτεταμένο κοινωνικό κράτος για τους λευκούς αποκλείοντας τους μαύρους. 

Από τα πιο σημαντικά μέτρα που θα πάρει ο Hertzog ήταν αυτό της θεσμοθέτησης του κατωτάτου μισθού. Υπό την πίεση των λευκών συνδικάτων, η κυβέρνηση θεσμοθέτησε τον κατώτατο μισθό βγάζοντας εκτός αγοράς εργασίας τους μαύρους που κατά κανόνα είχαν λιγότερα προσόντα αλλά ήταν διατεθειμένοι να εργαστούν με φθηνότερο κόστος. Ο νόμος περί συνδικάτων απαγόρευσε στους μαύρους να είναι μέλη σε λευκά συνδικάτα με αποτέλεσμα πάλι οι μαύροι να μην είναι σε θέση να βρουν εργασία. 

Όπως αναφέρει ο φιλελεύθερος μαύρος οικονομολόγος Walter Williams το απαρτχάιντ ήταν ένα σύστημα το οποίο είχε πλήρη αδιαφορία για τα οικονομικά της αγοράς εργασίας και δημιουργούσε τεχνητά εμπόδια στην είσοδο στην αγορά εργασίας στους μαύρους της Νοτίου Αφρικής. Η συστηματοποίηση του απαρτχάιντ γίνεται μετά τις γενικές εκλογές του 1948 όπου εκλέγεται το Εθνικό Κόμμα με αρχηγό τον Δρ. Ντάνιελ Φρανσουά Μαλάν (εικονίζεται μαζί με το υπουργικό του συμβούλιο) ο οποίος βάζει τις βάσεις του μοντέρνου απαρτχάιντ. 

Ο Μαλάν εγκαινιάζει μια σειρά ηγεσιών των ειδικών με αποκορύφωμα την πρωθυπουργία του Δρ. Χέντρικ Φερβούρντ ο οποίος ήταν καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Στέλενμπος. Ο Φερβούρντ υπήρξε εκδότης της εφημερίδας Τράνσβααλερ η οποία προωθούσε τον οικονομικό προστατευτισμό για την διατήρηση των συμφερόντων των λευκών αγροτών έναντι στον διεθνή ανταγωνισμό αλλά και στην αγορά εργασίας. 

Το απαρτχάιντ είναι ένα κοινωνικό πείραμα που δοκιμάστηκε και εκτελέστηκε από τεχνοκράτες. Οι Μαλάν, Φερβούρντ και Ντόνγκες που χρημάτισαν ως πρωθυπουργοί ήταν κάτοχοι διδακτορικών τίτλων, ενώ οι Στρίντομ, Φόρστερ και Μπόθα ήταν πολύ επιτυχημένοι και άριστοι νομικοί. Στο επίπεδο της οικονομικής πολιτικής όλες οι ηγεσίες του καθεστώτος του απαρτχάιντ κινήθηκαν στον προστατευτισμό και στην σοσιαλδημοκρατικοποίηση της αγοράς εργασίας με τεχνητά εμπόδια στην είσοδο της φτηνής μαύρης εργασίας. 

Το απαρτχάιντ ξεκίνησε από την αλαζονεία των Βρετανών να εκπολιτίσουν (με το αζημίωτο) τους Αφρικάνερς διαλύοντας την α-κρατική κοινωνία που είχαν πρωτύτερα με αποτέλεσμα να πυροδοτήσουν τον Αφρικάνερ εθνικισμό. Μόλις οι Αφρικάνερς μπήκαν στο πολιτικό παιχνίδι εφάρμοσαν μέσω τεχνοκρατών, σοσιαλδημοκρατικές πολιτικές που απέκλεισαν τους μαύρους. 

Θα λέγαμε πως ο έλεγχος που θέλει ο προγκρεσιβισμός (κρατισμός και κυριαρχία των ειδικών) πάνω στις ζωές των ανθρώπων και η λατρεία του κράτους έναντι της χαλαρής και αποκεντρωμένης διακυβέρνησης δημιουργεί δράματα και καταστροφές στις ζωές των ανθρώπων.

από το Μπλε Μήλο

*Ο Ν.Γεωργιόπουλος είναι Δρ Οικονομίας του Wirtschaftuniversität Wien